1. Uitkomst en betekenis voor Maaseik 1693

Deze ronde onderzoekt de getuigen rond de bestaande prioriteitskandidaat Petrus van den Bergh uit Maaseik, 1693. Zij verandert de status van die kandidaat niet in bewezen voorouder. De familieverbinding met Peter van den Bergh × Anna Wolters moet nog worden aangetoond. Aan het onderzoek wordt niets toegevoegd als vaststaande oudergeneratie.

Het uitgangspunt is het vorige verslag van dezelfde datum. De reeds bekende Olivers-dopen, de overlijdens van Behet en zijn vrouw en de oudere meterrollen worden niet opnieuw als ontdekkingen gepresenteerd. Dit verslag voegt broncontroles en nieuwe aanknopingspunten toe. VORIG

Het Maaseikse anker betreft Harlindis, gedoopt op 10 mei 1720, kind van Gerardus van den Bergh × Joanna Baggen, met Elisabeth Maes en Petrus van den Bergh als getuigen in de Kinrooise bewerking. Deze vermelding hoort bij het gezin van Gerardus. Ook de identiteit van medegetuige Petrus en de aansluiting van dit gezin op de kandidaat uit 1693 moeten worden vastgelegd; de voor- en familienaam alleen sluiten die stappen niet. B05 VORIG

Bronniveaus zijn steeds afzonderlijk vermeld: oorspronkelijke afbeelding, gepubliceerde transcriptie, archiefindex, genealogische reconstructie of uitsluitend inventarisbeschrijving. Een naamsovereenkomst of een passende leeftijd sluit een identiteitsvraag niet zelfstandig.

2. Nieuwe doopoudergroep: Gabriel Maessen × Joanna Bungarts

De relevante doop is opgenomen als D1700-011, RHCL afbeelding 15, nummer 13. De transcriptie noemt Elisabetha en beide ouders uitdrukkelijk. De peetouders zijn Nicolaus Bungarts en Elisabetha Boedten. Het oorspronkelijke registerbeeld is in deze ronde niet gelezen. N02

De twee Petrus-dopen zijn twee inschrijvingen. Voor een begrafenis van een kind Petrus Maessen op 25 maart 1702 levert de transcriptie geen leesbare oudernamen; die vermelding kan bij de eerste Petrus passen, maar is niet zelfstandig toegewezen. N05

Ouderhuwelijk en Thorn

De Kinrooise bewerking geeft voor Gabriel Maesen × Joanna Bongarts een huwelijk op 7 oktober 1698 te Rotem en noemt Joanna woonachtig in Thorn. De oorspronkelijke huwelijksakte is niet gelezen. In de Papenhovense huwelijkstranscriptie staan Gabriel Maessen en Joanna Bungarts op 8 februari 1698 al samen als getuigen bij Joannes de Krauw × Eua Kixden: H1698-004, RHCL 92/10. Die getuigenregel noemt hen niet als echtpaar. N06 N09

Bij Elisabeth Maesen × Olivers in 1720 noemt Kinrooi eveneens Thorn als woonplaats. Dat mag niet veranderen in een bewezen geboorteplaats. De vermelding Rotem in de reconstructie en de registratie bij Papenhoven zijn nog niet aan oorspronkelijke beelden tegen elkaar getoetst. B01 B02

Waarom aansluiting bij Olivers een bruikbare werkhypothese is

Het doopjaar past bij een bruid van ongeveer negentien in februari 1720. Verder is Gebel Maesen in 1726 getuige bij een kind van Olivers × Maesen. Als Gebel dezelfde man is als doopvader Gabriel, zou dat in een familieverband passen. De doopregel noemt hem echter niet als grootvader. In 1737 is Godefridus Olijviers getuige bij een kind van Petrus Maessen × Margaretha Smijtz. Ook dat is passende samenhang, geen expliciete broer-zusterverklaring. B02 B03 B04

Het huwelijk van Petrus Maessen × Margaretha Smijtz op 25 september 1735 is nu nader gecontroleerd: H1735-006, RHCL 83/19. De getuigen zijn Gebel Boethen en Joanna Veeckemans. De transcriptie noemt geen ouders of leeftijd. Gebel Boethen is daarom niet zonder bewijs gewijzigd in Gebel Maesen; evenmin is de naamloze broer van Elisabeth bij haar huwelijk in 1720 ingevuld als Petrus. N04 B02

De openbare stamboom Kusters & Menten legt de aansluiting van het meisje uit 1700 aan Olivers expliciet. De opgegeven herkomst bestaat uit bevestigde MyHeritage-SmartMatches. Daarmee is het een secundaire steun voor de werkhypothese. De genoemde doop op 14 juli wijkt af van 17 juli in de registertranscriptie. Geboorte op 14 juli zou op zichzelf naast doop op 17 juli kunnen bestaan, maar die geboortedatum is niet onafhankelijk vastgesteld. N07 N02

Tegencontroles en afbakening

• In de aangeboden begraaftranscripties 1700–1719 is geen herkenbaar vroeg overlijden van Elisabetha gevonden. De bron vermeldt echter twee ontbrekende bladzijden over 1702–1705. Overleving tot 1720 is daarmee niet bewezen. N05
• Bij Gabriel × Joanna is in de gecontroleerde dooptekst 1689–1719 geen dochter Catharina gevonden. Een meter Catharina Maessen komt wel in 1703 voor. Haar gelijkstelling met de plaatsvervangende meter van 1736 of de Kesselse getuige van 1732 blijft open. N02 B04 K02
• De secundaire toewijzing van overlijden 7 mei 1772 aan Petrus 1703 is niet overgenomen: de begraaftekst noemt daar een kind van Gabriel Maessen × Maria Grusen. Een overlijden op 19 januari 1793 noemt wel expliciet Petrus Maessen als weduwnaar van Margaritha Smijtz, maar geeft geen ouders of geboortejaar. N08 N13 N14
• Elisabetha Boeten als moeder in 1722 en Elisabetha Maesen blijven verschillende bronlezingen. De Boedten/Boethen-contacten leveren geen bewezen alias op. De zes eerdere dopen die het ouderpaar Olivers × Maesen uitdrukkelijk noemen blijven de betrouwbare basis. VORIG N18

Drie verdere verschillen in de secundaire reconstructie zijn behouden. Kusters geeft Gabriel als overleden in 1745; de gecontroleerde begraaftekst heeft een Gobel Maessen in januari 1746 zonder partner of leeftijd. Bij Joanna Bongarts staat secundair 16 september 1738, tegenover 16 november in de begraaftranscriptie, eveneens zonder partner. Een vermeend naamloos kind Olijviers uit 1725–1726 is niet toegevoegd: de aangehaalde begrafenis van 14 maart 1726 noemt Petrus Oliuiers zonder ouders of leeftijd. Geen van deze losse vermeldingen sluit de volwassen identiteit zelfstandig. N07 N12 N15 N16 N17

Beslissing: het meisje uit 1700 wordt toegevoegd als te toetsen identiteit voor de vrouw van Olivers. De gelijkstelling met Elisabeth Maes, meter in Maaseik op 10 mei 1720, is niet gesloten. De naam Elisabeth van den Bergh blijft daarnaast een afzonderlijk onderzoeksspoor. B05

3. Kessel: de lokale Maes-context blijft noodzakelijk

De controle van de bestaande Kesselse transcripties brengt een concrete combinatie naar voren die voor Anna Wolters relevant is. Deze registervermeldingen worden hier inhoudelijk uitgewerkt; er wordt niet beweerd dat zij nooit in een ouder dossier voorkwamen.

Als Anna uit 1720 dezelfde is als Peters vrouw, ligt daarmee een lokaal Maes-contact vóór het eerste bekende kind uit 1722 vast. De getuigenregel noemt haar echter niet als Peters echtgenote. Ook de Catharina-vermeldingen zijn nog niet door een expliciete identiteitsakte verbonden. De betekenis is daarom een gerichte lokale verklaring voor de naamsovereenkomsten, die naast het Maaseikse spoor onderzocht moet worden.

Liesbeth Maes × Thijs Verstegen: onderzoek via de kinderen

De al bekende zeven Kesselse dopen uit 1754–1767 blijven de grondslag. De wederzijdse getuigenrollen met Peter Sluyters × Anna Maes maken dit het sterkste plaatselijke werkspoor voor de Ottersumse meter van 1754. Een zustersrelatie tussen Anna en Liesbeth is nog niet verklaard in een akte. VORIG

De Kesselse doop van Anna Maria staat op 23 januari 1762, D1762-001, NRW 26/10. Een online stamboom noemt 23 juni; die maand is niet overgenomen. In de moderne Wyler-index staat op 30 juli 1786 Jacobus Arnts × Anna Maria Versteegen, met onder andere Hermanno Versteegen als getuige. Dat ondersteunt een gericht gezinsspoor, maar deze huwelijksindex noemt haar ouders niet. K03 K04 K09

Vier volledige Nederlandse archiefindexen leveren concrete vervolgakten voor kinderen van een Anna Maria Versteegen en een Jacob(us) met de naamvormen Arntz/Arns/Aans. Zij vervangen de nog ontbrekende identificatie van de moeder met de Kesselse dopeling niet:

Dit zijn gelezen indexen, geen gelezen huwelijksakten of huwelijksbijlagen. Zij geven vooralsnog geen ouders van Anna Maria en geen overlijden van Liesbeth Maes. De bijlagen bij deze concrete akten vormen wel een gerichtere ingang dan een algemene zoekopdracht op de familienaam.

Voor Joannes uit Kessel, 1767, noemt een online stamboom een huwelijk met Elisabeth Verbeet en een overlijden te Niel op 7 maart 1844. De Wyler-index bevestigt het huwelijk op 6 oktober 1795, maar noemt de bruidegom Joannes Henricus Versteegen, ex Niel. De index geeft geen ouders. Op de visueel gecontroleerde Nielse registerbladzijde met 1844 werd de opgegeven overlijdensvermelding niet aangetroffen. Dit is geen volledige uitsluiting van een overlijden of begrafenis elders; de stamboomtoewijzing blijft onbevestigd. K05 K06 K07 K10

Als de Papenhovense doop uit 1700 bij de vrouw van Olivers hoort, zou zij in 1767 ongeveer 67 zijn. Dat is een zware chronologische tegenaanwijzing voor gelijkstelling met de Kesselse moeder Liesbeth Maes. Het argument verbindt de Ottersumse meter nog niet met één van beide vrouwen.

4. Ottersum: de volwassen Maria Verhees is beter gevolgd

Elisabeth Maes is in 1758 meter bij Maria, dochter van Jan Verhees × Margaretha Maes. De vraag is of die dopeling later terugkomt als de moeder bij wie Elisabeth opnieuw getuige is. Dat vereist eerst een betrouwbare volwassen levensloop van Maria. VORIG

Twee oorspronkelijke trouwinschrijvingen gelezen

14 oktober 1792: Theodorus Lohman, aangeduid als Kessellensis, trouwt met Maria Verhees. Kessel heeft in deze regel betrekking op de bruidegom. De aanvullende Latijnse notitie is niet veilig volledig ontcijferd; er is geen ouderpaar uit afgeleid. O01

26 november 1797: Maria Verhees trouwt met Derck Basten en staat uitdrukkelijk als weduwe van Derck Lohman vermeld. De getuigen zijn Jan Basten en, als werklezing, Sibilla Verhees; de laatste letters van haar achternaam zijn onzeker. Zij worden niet als verwanten aangeduid. De partnerketen uit de bekende indexen is hiermee op de oorspronkelijke afbeelding versterkt. O02

Helena Basten: een nieuw volwassen vervolg

Bij de dochter Helena onderscheiden de uitvoerige transcripties geboorte op 13 september en doop op 14 september 1798 in versie a; versie b geeft 13 september. Beide noemen Derck Basten × Maria Verhees. De peetouders zijn Joannes/Joannis Verhees en Mechel Meias/Meiers. Vindplaatsen: D1798-035a, parochie 81/16, en b, FS 39/26. De oorspronkelijke doop is niet gelezen. O03

Een nieuwe volledige archiefindex vermeldt Helena Basten, overleden in Groesbeek op 26 januari 1888, akte van 27 januari. Zij is geboren in Ottersum, heeft als ouders Derck Basten en Maria Verhees en als partner Willem Kok. De leeftijd staat als 88 genoteerd, tegenover 89 bij geboorte in september 1798. De volledige oudercombinatie en geboorteplaats vormen een sterke aansluiting; de leeftijdsafwijking blijft zichtbaar. Gelders Archief 0207/4500.10, akte 10. O04

Een tweejarig kind Willem Kok, overleden in Groesbeek op 4 juli 1839, heeft Willem Kok × Helena Basten als ouders. Het eigen huwelijk van dat paar is met de beperkte controles op Kok/Kock/Koch en Helena/Elena niet gevonden. Daardoor is uit die route geen nieuwe woonplaats of overlijdensdatum van Maria verkregen. De Helena die in 1834 met Fredrikus Jansen trouwt heeft andere ouders en is apart gehouden. O06 O07

Daarnaast past Derk Basten, overleden Groesbeek 20 november 1840, bij de vervolgkring: 70 jaar, geboren in Leur bij Wijchen, scheper, ouders Johannis Basten × Helena Leenders, partner Maria Verhees. Gelders Archief 0207/4503.16, akte 63. De index noemt niet expliciet het Ottersumse huwelijk van 1797; de gelijkstelling blijft daarom een vergelijking van passende gegevens. O05

Wat niet is opgelost: uit de twee trouwinschrijvingen zijn geen ouders van Maria veilig vastgesteld; de aanvullende notitie uit 1792 blijft deels ongelezen. Daarmee is nog niet bewezen dat de volwassen Maria de dopeling van 1758 is, of dezelfde moeder als bij de doop uit 1790. Ook Margaretha Maas, weduwe bij haar huwelijk met Gerhardus Knops in 1781, is nog niet expliciet als de eerdere vrouw van Jan Verhees geïdentificeerd. De begraafindex van 1805 geeft geen sluitende vorige-partnervermelding. VORIG O08

5. Gennep: een concrete vervangende bron voor Maes–Behet

De hypothese dat Liesbeth Maes na Thijs Verstegen met Arnoldus Behet trouwde, is nog niet bevestigd. De bekende overlijdens van Elisabeth in 1792 en Arnoldus in 1793 geven geen ouders, herkomst of vorige partner. VORIG

Actuele ingang: gemeentearchief, inventarisnummer 381

Gemeente Gennep vóór 1940, inv. 381, object 4705550 bevat volgens de actuele beschrijving jaarlijkse opgaven over gehuwden, gedoopten, gestorvenen en communicanten, met begeleidende stukken. Genoemde jaren: 1718–1720, 1723, 1725, 1730 en 1732–1787; één band. De beschrijving is gelezen. De stukken zelf zijn niet als scans beschikbaar in deze ingang. G01

Dit maakt controle van 1781–1787 concreet. Eerst moet worden vastgesteld of het individuele namen of alleen aantallen betreft. Of deze band een Behet–Maes-vermelding bevat, is nog niet onderzocht; alleen de inventarisbeschrijving is gelezen. Een aanvullende ingang, inv. 344, betreft bewonerstabellen rond Gennep voor de Accise-Casse, 1777–1785; ook daarvan zijn uitsluitend de metadata gelezen. G01 G02 G05

Het ontbrekende katholieke trouwregister nauwkeuriger afgebakend

In de visueel gecontroleerde parochie-inventaris uit 1983 staan inv. 128 (dopen 1701–1751), inv. 129 (dopen en overlijdens 1752–1798) en inv. 135, waarvan het huwelijksregister op 20 januari 1831 begint. Er staat geen achttiende-eeuws RK-trouwregister in deze inventaris. Dit bewijst niet dat er nooit een heeft bestaan. G03

Een noot in H. Kreijns' artikel uit 1978 noemt gemeentelijke trouw- en sterftetabellen 1748–1791 en spreekt ook over trouwboeken vanaf 1701 op de pastorie. Dat sluit niet aan op de latere inventaris. De oude verwijzing is niet automatisch gelijkgesteld aan inv. 381, waarvan de beschreven periode tot 1787 loopt. Het verschil is als bronconflict behouden. G04 G01

De toelichting bij de Gennepse schatcedulen ondersteunt bovendien de beperking van de oude protestantse huwelijkscontrole: het ontbreken van een katholiek paar in die registratie sluit een katholiek huwelijk niet uit. G06

De nieuw gecontroleerde huwelijkstranscripties van Kessel 1780–1794 (38 genummerde inschrijvingen) en Mook 1780–1794 (103 versies van 53 gebeurtenisnummers) bevatten geen doelhuwelijk. Deze uitkomst geldt voor die bronnen en naamcontroles, niet voor alle mogelijke huwelijksplaatsen.

6. Welke identiteitsvragen blijven afzonderlijk open?

De al vastgestelde grens blijft gelden: een Elisabeth die in 1792 overleed kan niet in augustus 1793 zelf als plaatsvervangende meter optreden, als de betrokken transcripties juist zijn. De late Ottersumse vermeldingen mogen dus niet allemaal zonder meer op de vrouw van Behet worden gezet. VORIG

Gevolg voor de onderzoeksprioriteit

Maaseik 1693 blijft de afgesproken eerste kandidaat voor verder onderzoek. Deze ronde maakt het getuigenonderzoek controleerbaarder, maar verhoogt het bewijs voor Peters afkomst nog niet tot een familieverbinding. De nieuwe Papenhovense doop kan een getuige helpen identificeren; zij is geen bewijs voor Peters eigen geboorte of ouders.

De eerstvolgende beslissende bronvragen

1. Elisabetha 1700 → Olivers: oorspronkelijke huwelijkssituatie in Rotem/Papenhoven toetsen, inclusief de naamloze broer. De doopafbeelding RHCL 15/13 controleert de daglezing; een ouder- of verwantschapsverklaring moet de volwassen identiteit sluiten.
2. Olivers → Maaseik: oorspronkelijke Maaseikse doop van 10 mei 1720 controleren op nadere identificatie van de meter; vervolgens alleen expliciete familie- of woonplaatsgegevens als verbinding gebruiken.
3. Liesbeth → Behet: Gennep inv. 381, met voorrang de jaren 1781–1787, inhoudelijk beoordelen op namen. De bron is gelokaliseerd, nog niet gelezen.
4. Liesbeth via haar kinderen: de vier concreet gelokaliseerde huwelijksakten/bijlagen van de Arntz/Aans-kring toetsen op de ouders en overlijdensgegevens van Anna Maria. Geen grootouderrelatie toevoegen voordat die moeder met Kessel 1762 verbonden is.
5. Maria Verhees: haar eigen overlijden of een oorspronkelijke gezinsakte zoeken die haar ouders noemt. Het bewezen tweede huwelijk en Helena's volwassen gezin zijn nu vaste aanknopingspunten.

7. Onderzoeksdekking en grenzen

De ronde is gericht op de identiteit van getuigen en hun gezinnen. De openbare mogelijkheden zijn benut waar een concrete bron werd bereikt. Niet bereikte beelden, ontbrekende delen en inventarisbeschrijvingen zijn niet als gelezen persoonsakten geboekt.

8. Bronnen en vindplaatsen

Alle links verwijzen naar de geraadpleegde publicatie, afbeelding of catalogus. Een broncode bij een gevolgtrekking verwijst naar de gegevens waarop die gevolgtrekking berust; de identiteitsbeoordeling blijft die van dit onderzoek.