Haarlemse naamgenoten scherper onderscheiden;
dooponderzoek Oedt uitgebreid

Deze ronde levert een nieuwe, oorspronkelijk gecontroleerde huwelijksinschrijving op voor de Haarlemse levensloop van Pieter van den Berg × Geertruijdt Cijs. Daarnaast zijn familieakten rond Nolet en graf 145 gelezen en twee nieuwe doopsegmenten van Oedt gecontroleerd. De ouders of herkomst van Peter/Petrus van den Bergh × Anna Wolters zijn hiermee nog niet bewezen.

Onderzoeksdoel blijft Peter/Petrus van den Bergh × Anna Wolters, Kessel bei Goch en de latere Roepaan/Ottersum-context. Het primaire doopvenster is 1660–1705. Exacte GH-vormen en varianten blijven herkenbaar gescheiden. Het bestaande kandidatenbestand is inhoudelijk niet gewijzigd.

1. Nieuwe levensloopdatum: ondertrouw 11 mei, huwelijk 25 mei 1732

In het Nederlands-hervormde ondertrouwregister NHA 2142/63, scan 64, geschreven bladzijde 60, staat onder de kop 11 mei 1732 het paar Pieter vanden Berg en Geertruijdt Cijs. Pieter is weduwnaar; Geertruijdt is jongedochter. Beiden worden “van Haarlem” genoemd en wonen in de Francke straat. Hun eigen linkermarge vermeldt dat zij op 25 mei 1732 alhier getrouwd zijn. De twee datums zijn dus verschillende gebeurtenissen. Oorspronkelijke registerbladzijde.

Betekenis voor de eerder opgebouwde kuiperslevensloop

De combinatie van echtgenote en adres sluit aan op het eerder oorspronkelijk gelezen testament van 13 augustus 1732, waarin Pieter van den Bergh en Geertruijd Cijs als echtgenoten in de Franckestraat optreden. Dat testament noemt ook zijn voordochter Marijtje uit het eerdere huwelijk met Catharina Otterbeeck. De eerdere akte van 8 mei 1732 noemt Pieter nog als weduwnaar van Catharina. De nieuwe datums passen tussen die twee rechtstreeks verbonden notariële stukken. Akte 8 mei 1732; testament 13 augustus 1732.

Het beroep kuiper is afkomstig uit de oudere akte van 25 juni 1725 en staat niet in de nieuwe ondertrouwregel. “Van Haarlem” wordt letterlijk als herkomstvermelding bewaard; het levert geen zelfstandige koppeling aan één bepaald dooprecord. Er is nog geen bewijs dat deze volwassen Pieter de dopeling van 9 september 1679 of die van 16 december 1689 is.

Leesdekking: 12 oorspronkelijke scanbestanden opgehaald; 11 op het doelpaar gecontroleerd. Het aaneengesloten deel betreft scans 56–65, met koppen 20 april, 27 april, 4 mei, 11 mei en 18 mei 1732. De eerste twee inschrijvingen op scan 56 hebben hun kop buiten deze selectie. Scan 51 was een los datumanker; scan 74 is na de vondst niet inhoudelijk gelezen. Een tweede lezing bevestigt de doelinschrijving op 64. Geen integrale Haarlemse huwelijksdoorzoeking geclaimd.

2. De oudere familie rond Nolet is nu veel beter afgebakend

1663 en 1668: een uitdrukkelijk genoemde kindergroep

De boedelinventaris van 13 februari 1663 betreft de overleden moeder, weduwe en boedelhoudster van Jacob van den Berge. De kop geeft de naamvorm Geertie(n) Lamberts[afkorting/eindletters]; herhaalde passages, waaronder de notarisrekening, geven Geertien Lammen. Die bronvormen blijven afzonderlijk staan. Een uniforme moderne achternaam wordt niet vastgezet. NHA 1617/312, beeld 341; kindergroep en rekening op 346.

De kwijting wegens voogdij van 25 mei 1668 noemt de zes daar aanwezige kinderen uitdrukkelijk als kinderen van overleden Jacob van den Berge en Geertie Lamme[…]. Daniel Kerckhoven en Johannes Nolet handelen voor hun echtgenotes; zij zijn geen extra biologische kinderen in deze opsomming. NHA 1617/392, beeld 96, geschreven 104.

De huizen onderscheiden bewoners; alleen de straatnaam is onvoldoende

De verdeling van dezelfde dag bevat twee verschillende Warmoesstraathuizen. Pieter krijgt het huis waarin hij woont, gewaardeerd op 3.800 gulden met 1.000 gulden last. Jacobus en Jacomijntje krijgen samen een ander huis waarin zij wonen. Een bepaling regelt dat Jacobus het bij haar huwelijk of vertrek voor 5.500 gulden kan behouden. Verdeling, beeld 98; huizen, beeld 99.

Op 8 mei 1669 handelt Olivier van Clarenbeeck als echtgenoot van Jacomijntje. Jacobus heet haar broer. Het stuk regelt zijn voortgezette huisrecht en verwijst naar het testament van hun moeder van 11 november 1662 voor Willem van Kittensteyn. Catarina van der Wal wordt in deze passage niet genoemd. De huisroute is daarmee concreter geworden, maar de identiteit van deze Jacobus met de latere doopvader Jacobus × Catarina is nog niet sluitend bewezen. NHA 1617/373, beeld 210.

Jacomijntjes tak is verder herkenbaar in een voogdijakte van 15 september 1675, waarin zij als Jacomina, vrouw van Albert Pickert, een afgekorte [Pr./Pieter] van den Bergh haar broer noemt. Een rekeningkop noemt haar overlijden op 19 oktober 1675 en haar kinderen Henricus en Geertruijt van Clarenbeeck uit het eerdere huwelijk met Olivier. Die rekening is alleen voor de relevante kop gelezen. Voogdijakte; rekeningkop.

Maria × Jan van Breda: haar ouders en broers staan nu expliciet op de akten

De huwelijksvoorwaarden van 11 augustus 1702 noemen Maria van den Bergh als aanstaande bruid van Johan/Jan van Breda, bijgestaan door Pieter van den Bergh, haar vader, en Josina van Hulst, haar moeder. Dit is de datum van de voorwaarden; er is geen huwelijksvoltrekking op dezelfde datum aangenomen. NHA 1617/681, beeld 339; ondertekeningen.

Het testament van 30 november 1704 noemt vervolgens hun drie kinderen Jacobus, François en Maria, de laatste gehuwd met Jan van Breda. François heet de jongste zoon. De oorspronkelijke dag en maand zijn gelezen; het jaar volgt uit protocoldatering en context. De ingewikkelde clausules over een andere geboorte of rechtszaak op het volgende beeld zijn niet als afstammingsbewijs gebruikt. Testateurs; drie kinderen.

Het transport van 29 april 1720, op 30 april bekrachtigd door Jan van Breda, noemt Jacob, François en hun zuster Maria de enige nagelaten kinderen en erfgenamen ab intestato van overleden vader Pieter. Jan woont dan te Leiden en handelt als Maria’s echtgenoot. De exacte overlijdensdatum van Pieter volgt hier niet uit. NHA 1617/735, beeld 242; bekrachtiging.

Nolets voogdijbenoeming van 12 december 1690 noemt Pieter van den Berge zijn zwager. Het eerdere testament van 1699 noemt Maria als dochter van Pieter, broer van Nolets overleden vrouw Janneke. De nieuwe stukken maken die oudere familiecontext aanzienlijk duidelijker. Toch wordt de Pieter die in 1711 Nolets boedelpapieren bewaart niet uitsluitend op naam gelijkgesteld aan een doopkind of aan een van de oudere naamgenoten. Ook Catarina’s zwager Pieter uit 1691 houdt voorlopig zijn eigen bronrol. Voogdij 1690; eerder gelezen testament 1699; boedelakte 1711.

De naam Josina van Hulst geeft bovendien een gerichte vergelijkingsmogelijkheid met de eerder onzekere getuigenlezing [Jesina/Josina?] van Hulst bij de doop van 1679. Dat is een aanwijzing voor vervolgonderzoek; deze ronde zet de twee vermeldingen nog niet om in een bewezen getuigenidentiteit.

3. Graf 145: oorspronkelijke eigendomsinschrijving gelezen

De registerbladzijde is teruggevonden in NHA 1561/137, scan 84, rechterblad. Op 29 september 1688 laat Abram Snellaert, echtgenoot van Marijtje van der Walle, het graf verboeken op Jacobus van den Bergh, echtgenoot van Catharijntje van der Walle. Beide vrouwen worden in de overdrachtscontext als erfgenamen van Margrietje Jacobs genoemd. Oorspronkelijk grafblad 145.

De latere aantekeningen vermelden de erfgenamen van Jacobus, vervolgens Margareta van den Bergh en daarna Jan de Vries. Het jaar van de tweede verboeking blijft als 170[?] onzeker, met 22 Xbr als dag/maandnotatie. De daaropvolgende boeking is voorlopig gelezen als 25 november 1721; de laatste als 4 december 1751. Voor de conclusie over 1688 zijn die latere onzekerheden niet beslissend. De kernpassage is onafhankelijk nagelezen.

De precieze verwantschap van Marijtje en Catharijntje met elkaar of met Margrietje Jacobs wordt hier niet genoemd. Hun gezamenlijke erfenis maakt hen op zichzelf nog niet tot zusters. Dit is een register van grafrechten. Er staat geen begrafenis van Pieter op dit grafblad. De inschrijving levert daarom geen bewijs dat de dopeling uit 1679 vóór de tweede Pieter-doop van 1689 overleed.

Aanvullend zijn in NHA 1561/84 de rechterbladen van scans 101–125 gericht gecontroleerd op Zuidertrans 145 en herkenbare gezinsnamen. De weekkoppen lopen van 18 november 1690 tot 5 mei 1691, met laatste regels op 11 mei. Er is een sprong tussen de koppen 10 en 24 februari; de week 17–23 februari is in deze selectie niet gelokaliseerd. De kerkhoflijsten links zijn niet integraal gelezen. Er is in het onderzochte onderdeel geen herkenbare doelvermelding vastgesteld. Het resultaat is geen bewijs dat het gezin in deze periode niet in Haarlem begraven is. Register 1561/84.

4. Oedt: 1705 gevonden en vroege reeks vanaf 1660 gelezen

Het vervolg voor 1705 is nu op oorspronkelijke bladzijden gecontroleerd in PA1101 BA2012. De omslag noemt een doopboek 1705–1736 en de katholieke parochie Oedt. Het eerste doopblad begint bij 1705. Dat is meer dan alleen een catalogusverwijzing: de inschrijvingen zelf zijn gelezen. Originele omslag; eerste doopblad.

Na de laatste gelezen inschrijving van 6 december 1705 volgt op S003 de jaarkop 1706 met een eerste inschrijving op 6 januari 1706. De grens van het aangeboden 1705-gedeelte is daarmee op het origineel vastgesteld. Overgang 1705–1706.

De elf geselecteerde kinderinschrijvingen zijn gedateerd 25 januari, 12 maart, 25 april en 23 mei 1660; 21 mei, 4 augustus, tweemaal 28 augustus en 12 december 1661; en 15 januari en 1 april 1705. De twee inschrijvingen van 28 augustus hebben verschillende ouderregels en blijven gescheiden. Vaders en getuigen met de naam Peter zijn niet als extra dopeling geteld.

Voor geen van deze elf selecties is een voldoende betrouwbare Van den Bergh-familienaam vastgesteld. Bij 25 januari 1660 is een onzekere B…/Bong…-lezing bewaard; die is niet tot Bergh genormaliseerd. Ook bij beide Peter-inschrijvingen uit 1705 blijven de ouderfamilienamen onzeker. Deze drie passages zijn onafhankelijk herlezen. De selecties zijn leeswerk voor nadere beoordeling, geen uitbreiding van de kandidatenlijst.

De vroege reeks staat niet overal strikt in datumvolgorde. De opgegeven grenzen beschrijven de daadwerkelijk gelezen bladen, niet de volledigheid van iedere kalenderdag. De reeks na BA2011 S010 tot vóór S080 is deze ronde niet gelezen. De eerdere controles vanaf september 1680 tot en met 1704 worden niet opnieuw als nieuw werk geteld. Oedt blijft als mogelijke herkomst open.

Bronnen en toegang: de officiële METS beschrijft 221 aangeboden hoofdafbeeldingen voor BA2012; dit zijn geen 221 gelezen bladzijden. Een secundaire WGfF-locatorlijst vermeldt 1694–1736, terwijl het gelezen omslag en openingsblad 1705 aangeven. Andere onderdelen van de band zijn niet onderzocht om dit verschil te verklaren; geen catalogusfout aangenomen. De gewone beschrijvingspagina gaf een botcontrole en is niet als gelezen geteld. METS en openbare daarin genoemde JPEGs waren toegankelijk. Bronhouder: Landesarchiv Nordrhein-Westfalen; het METS vermeldt CC-BY-SA 4.0. Officieel METS BA2012.

5. Oud archief hersteld en gericht op dubbelingen gecontroleerd

Het archiefcontrolepakket met peildatum 22 oktober 2026 is teruggehaald. De daarin aanwezige tekstindex bevat 10.318 tekstobjecten. De uitgepakte index is gelijk aan de interne SHA-256-controlewaarde; ook het ZIP-bestand is op CRC gecontroleerd. Dit herstelt een oudere onderzoeksbasis die eerder niet volledig beschikbaar was.

Er zijn gerichte tekstzoekingen uitgevoerd op namen, bronlocators en de bestaande Haarlemse profielnummers. Daarnaast zijn de teruggehaalde bronpakketten van vervolg 5 gecontroleerd. De nieuwe originele lezingen van de stukken uit 1702 en 1720 zijn nadrukkelijk geen volledig nieuwe zoekingangen: verwijzingen ernaar stonden al in eerdere bewaarde zoekantwoorden. Het vroege Oedt-beeld S001 stond al in de oudere METS-lijst; een beeldlocator in die lijst is nog geen eerdere inhoudelijke lezing.

De 10.318 tekstobjecten zijn geen 10.318 personen, kandidaten of opnieuw gelezen akten. Deze controle betreft tekst en bronlocators. Niet alle losse stukken van ná 22 oktober vallen automatisch in die oudere index, en een negatieve tekstmatch bewijst niet dat een persoon nooit eerder is onderzocht. Daarom wordt ook nu geen onbeperkte claim van volledige dubbelingencontrole over alle historische dossiers gedaan.

Controlebestanden zijn opgenomen onder vervolg6_controle/, met de zoektermen, gevonden bestandsherkomst, bronlocatorcontrole en herstelcontrole. De oude bronpakketten en hun identiteit worden in de overdracht genoemd; zij worden niet stilzwijgend vervangen.

6. Besluiten, gevolgen en concrete vervolgpunten

De meest gerichte volgende stappen zijn:

1. Haarlem: de eigen ouders van de kuiper vaststellen. Zijn eerste huwelijk met Catharina Otterbeeck, een oorspronkelijke geboorte-/leeftijdsvermelding of een benoeming in een verwante boedel kan de koppeling met een van de dopen maken of weerleggen. Het huwelijk van 1732 is nu een gecontroleerd anker.
2. Haarlem: de huis- en moederlijke testamentroute sluiten. Het testament van Geertie van 11 november 1662 en de precieze Warmoesstraat-pandoverdrachten kunnen helpen toetsen of Jacobus uit de oudere kindergroep dezelfde is als Catarina’s echtgenoot. De straatnaam of naamovereenkomst alleen volstaat niet.
3. Oedt: aansluiten na S010. Vanaf eind januari 1662 resteert een concrete ongelezen reeks tot vóór S080. De onzekere elf naamselecties moeten bij eventuele vervolgidentificatie aan hun originele ouderregels getoetst blijven.
4. Haarlem: begraafcontrole gericht vervolgen. De nog niet gelezen perioden en de kerkhofkolommen blijven open, evenals de datumsprong in februari 1691. Een eventuele kinderbegraving moet voldoende gegevens hebben om 1679 en 1689 te onderscheiden.

Deze ronde is een afgebakende uitbreiding en verificatie van het onderzoek. Zij geldt niet als een voltooide doorzoeking van een straal van 600 kilometer, van alle Haarlemse registers of van het volledige Oedtse doopvenster.

7. Controleerbare bronregisters en leesomvang

De bronpakketten bewaren oorspronkelijke afbeeldingsbestanden, bronmetadata, zoekantwoorden, leesnotities, onzekerheden en controlesommen. Leesuitsneden zijn herkenbare afgeleiden; zij tellen niet als extra originele akten of extra leesdekking. Computergemaakte transcripties zijn alleen als vindingang gebruikt. De conclusies hierboven steunen op de aangegeven oorspronkelijke passages.